خود زنی برخی از کودکان پناهجوی بی سرپرست در سوئد

خود زنی برخی از کودکان پناهجوی بی سرپرست در سوئد

بسیاری از کودکان پناهجوی تنها در سوئد به دلیل بلا تکلیفی، احساس تنهایی و نگرانی از آینده دچار افسردگی شده و برخی از این کودکان اقدام به خود زنی می کنند.

به نوشته رادیو دری سویدن, مرتضی رضایی، یکی از کودکان پناهجویی است که بیش از یک و سال نیم پیش به تنهایی به سوئد آمده، از اداره مهاجرت جواب منفی دریافت کرده و در حال حاضر منتظر نتیجه اعتراضش به این جواب است. او به بخش فارسی|دری رادیو سوئد از گوشه گیرشدن، ناامیدی مفرط و بی خوابی مکرر خود می‌گوید؛ مساله ای که پیش از ورود به سوئد با آن مواجه نبوده است.
مرتضی به مدرسه می‌رود اما به گفته خودش دیگر انگیزه چندانی برای ادامه تحصیل و یادگیری زبان سوئدی ندارد. او به توصیه کارمندان کمپ محل زندگی خود دو بار به روانشناس مراجعه کرده اما دیگر نمی‌خواهد مشاوره را ادامه دهد. مرتضی دراینباره می‌گوید: روانشناس نتوانست به من کمک کند؛ مشکلات برای ما روز به روز بیشتر می‌شود پس طبیعی است که آدم افسرده بشود. من اکنون خودم را کاملاً تنها حس می‌کنم و هیچ امکانی ندارم که بتوانم زندگی جدیدی ایجاد کنم.

همایون فلاح، روانشناس کودک، ضمن اشاره به اینکه افسردگی، مهم‌ترین مساله روانی است که کودکان پناهجوی تنها با آن دست به گریبانند تاکید می‌کند که افسردگی در بین همسن و سالان سوئدی تبار این کودکان تا این حد پیشرفته نیست. به گفته او نگرانی از آینده گاه باعث بروز رفتارهای خشونت آمیز از جمله اقدام به خودزنی در کودکان پناهجوی تنها می‌شود که در بسیاری از کمپ‌های  محل نگهداری این کودکان بارها مشاهده شده و یک پدیده رایج است. زیرا گروهی از این کودکان تلاش می‌کنند رنج روانی را که با آن درگیرند به یک رنج جسمی تبدیل کنند تا قابل اندازه گیری باشد. از این رو، بدن خود و اغلب دست و ران پاها را با شی تیز زخمی می‌کنند.

آن گروه از کودکان پناهجوی تنها که منتظر جواب اداره مهاجرت هستند و هنوز چهار شماره سوئدی را دریافت نکرده‌اند اگرچه به صورت رسمی از حق استفاده از خدمات روانی برخوردارند اما به گفته همایون فلاح در عمل نمی‌توانند  از این امکان بهره مند شوند. انتظار برای قرارگرفتن در پروسه کمک، برای بسیاری از آنها بیش از چهار ماه طول می‌کشد  و همین مساله یکی از عواملی است که به کودکان افسرده نیازمند کمک، آسیب بیشتر می‌رساند.

این مساله ای است که الینور بلونبری، محقق و استاد دانشگاه در مددکاری اجتماعی نیز بر آن تاکید دارد. به گفته او کودکان پناهجو چه آنهایی که تنها هستند و چه آنهایی که به عنوان کودکان بدسرپرست شناخته می‌شوند به دلیل انتظار طولانی برای دریافت جواب اداره مهاجرت از شرایط روانی سختی برخوردارند که موقعیت آنها را در مقایسه با سایر کودکانی که به افسردگی دچار می‌شوند  متفاوت می‌سازد . مهم‌ترین مساله ای که این محقق مورد توجه قرار می‌دهد دوری این کودکان از خانواده است در حالیکه آنها به عنوان یک کودک به حمایت و پشتیبانی خانواده نیاز دارند اما از آن بهره مند نیستند.

 

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

لطفا به معادله امنیتی زیر جواب دهید * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.